Anlatmak, hatırlamaktan daha fazlasıdır
Bir kitabı anlatmak için çocuğun hikâyeyi hatırlaması, önemli olanı seçmesi, sırayı kurması ve uygun sözcükleri bulması gerekir. Dört-altı yaş arasında bu becerilerin hepsi gelişmektedir; bu nedenle anlatım bazen kısa, bazen dağınık olabilir.
Çocuğun anlattığını düzeltmek yerine ilgiyle dinlemek, anlatma isteğini korur. Sözcük eksikse tamamlamak yerine 'Sonra ne oldu?' diye sormak, çocuğun kendi cümlesini kurmasına alan açar.
Resimden başlamak
Kelimeler gelmediğinde resim güçlü bir köprüdür. Çocuğunuza 'Bana bu sayfada neyi gördüğünü göster' diyebilirsiniz. Parmakla göstermek ve adını söylemek, anlatımın ilk adımı olabilir.
Ardından açık uçlu sorular deneyin: 'Bu kim?', 'Burada ne yapıyor?', 'Sence neden böyle hissediyor?' Tek kelimelik cevaplar zamanla cümlelere dönüşür.
En sevilen yeri paylaşmak
Bütün kitabı baştan sona anlatmak çocuğu yorabilir. Bunun yerine 'En sevdiğin yer neresi?' sorusu, anlatımı daraltır ve duyguyu öne çıkarır. Çocuk, neden sevdiğini düşünürken doğal olarak daha zengin sözcükler kullanır.
Anlatmayı küçük bir izleyici önünde, örneğin bir oyuncak, kardeş ya da anne-baba önünde denemek güven verir. Her denemeden sonra sade bir geri bildirim verin: 'Bu kısmı anlatırken gözlerin parladı.'